naar de Zwarte Zee in Bulgarije
15 september
Vandaag willen we het openluchtmuseum Etara, ten zuiden van de Bulgaarse stad Grabovo bezoeken, het is gemakkelijk te vinden. Alles zou hier op waterkracht werken, maar op dit moment is alles erg rustig. We doen eerst maar even een bijzonder ontbijt: twee warme kleipotjes, één met een ei-tomaat-kaas mengsel en één met een maispap met kruidige olie en yoghurt.
Dan bekijken we relaxed alle gebouwtjes en gebruiksvoorwerpen, en vinden we zelfs nog een houtbewerker aan het werk.
Shipka pas en kerk in Bulgarije
Op de 1326 meter hoge Shipka-pas beklimmen we in de mist een lange trap naar een monument. Uit luidsprekers klinken oorlogsmarsen en een donkere stem vertelt in het Bulgaars wat hier allemaal gebeurt is tijdens de Russisch-Turkse oorlog. We zijn alleen in deze vreemde kille sfeer hierboven. Op de klanken van het Bulgaarse volkslied marcheren we de 180 treden weer naar beneden.
We dalen aan de zuidkant af naar de Shipka kerk, het symbolische graf van de honderdduizenden soldaten die hier zijn gesneuveld ongeveer in 1877.
Dan dwars door Kazanlak, waar we eten in een truckersrestaurant. Bij een stuwmeer staat een kerk half in het water en we gaan hier overnachten.
Het is hier niet rustig: vissers in bootjes op en in tenten/caravans rondom het meer, allerlei auto’s die hobbelen over de vanzelf ontstane blubberige weggetjes. Een kudde koeien met heel veel belletjesgerinkel, kinderstemmen uit de naastgelegen boerderij. Een man op een rammelfiets en bij de boerderij gaat nu de melkmachine aan. Heerlijk al die bedrijvigheid. Een jongen begint de takken van een dode boom te trekken en sleurt de takken naar een houtvuurtje een halve kilometer verderop. Het wordt kouder en we doen sokken en truien aan.
16 september
De weg naar de Zwarte Zee kust is lang en saai.
De Zwarte Zee in Bulgarije
We komen aan op de camping in Aheloy waar we tien jaar geleden ook twee nachten waren. Alles is nog precies hetzelfde! Alleen is het restaurant nu gesloten en zijn we op een bus met Duitsers na, de enige gasten. De campingmensen zijn ontzettend vriendelijk, maar wel bezig met opruimen zo aan het eind van het seizoen. We gaan zwemmen in de Zwarte Zee, althans dat is het plan. Maar de golven zijn enorm en er liggen scherpe stenen. Het wordt dus een warme douche in het winderige sanitairhok.
We lezen wat en gaan dan aan de wandel: door een rivier, langs het strand, langs een enorm resort met zwembaden, langs braakliggende terreinen, langs een beschut strandje met zonaanbidders, over een fietspad waar we een slangetje zien. Na drie kilometer bereiken we Aheloy waar we eindelijk een terras vinden. Een paar biertjes, snelle wifi en een aardige bediende, wat wil je nog meer? Pizza en spaghetti carbonara? Hebben ze ook!
Maar dan terug, langs de drukke hoofdweg, geen voetpad. Ton wappert met zijn arm naar het verkeer, dat schrikt als wij plots om de flauwe bocht opduiken. En door de begroeïng is het hier erg nauw. Heelhuids aangekomen op de camping lezen we nog wat en kletsen nog even met de Duitse buurman.
Unescostadje Nessebar in Bulgarije
17 september
We douchen in een bungalowtje en gaan dan naar het Unescostadje Nessebar.
Dat is geweldig, als je tenminste van souvenirwinkeltjes houdt. We kopen er een hele serie aardewerken stoofpotjes. En dan snel weer weg uit de menigte selfie-makers. Bij de lieve dame van het café van gisteren weer even aan de wifi en een ontbijt met omeletten.
Na de grote stad Bourgos begint het stevig te regenen. In het kustplaatsje Varvara eten we erg lekker in een bistro: peterseliekroketjes met knoflookyoghurt, gorden-bleu en varkenstong in botersaus. Dan rijden we helemaal door tot aan de Turkse grens en gaan dan terug om een plekje te zoeken. Dit zuidelijkste stukje Bulgaarse kust is veel minder toeristisch en er zijn veel mooie stranden en strandjes tussen de rotsen. De eerste keuren we af: wel lekker beschut maar te veel afval! De tweede is al perfect: mooi uitzicht, prima graspad, beschutting van een flinke struik en de weg is niet te zien.
Na het lezen gaan we gezellig wolken kijken, die razendsnel vanaf de Zwarte Zee komen aandrijven. Als het donker wordt zien we duidelijk strooilicht boven het 50 kilometer verderop gelegen Bourgas, verder is het hier aardedonker. We zien de melkweg ondanks de half bewolkte hemel.
18 september
Vroeg op voor een ontbijt in het naastgelegen Tzarevo. Aj, ze hebben wifi, uurtje later…. we hebben nogal wat kilometertjes te gaan vandaag…. Lees verder op pagina 5.