Hittegolf en bloemenzee
Ons noordelijkste punt van Schotland is bereikt en via de westkust gaan we weer zuidwaarts. We rijden langs Keodale Ferry, het is nog steeds erg mistig, dus dat intrigerende boot/bustripje slaan we over. Even verderop staan twee lifters, we installeren ze op ons bed met hun rugzakken en stinksokken, ze hebben net een week gewandeld in de bergen. Bij de afslag naar Kinlochbervie willen ze eruit en wij slaan hier af naar voornoemd dorp en verder naar Sheigra Bay, het is daar prachtig!
Er zijn ons iets te veel vrij-kampeerders hier, we bakken onze worstjes, verkennen het strand en ik nog een berg. Het is bloedheet en dat aan de noordwestkust van Schotland!
Terug op de doorgaande weg zien we al gauw twee keer een bord met dezelfde naam (Skerricha): dat moet dus een rondje zijn! Dit weggetje staat niet op de kaart en is dus heel rustig: we vinden al gauw twee prachtplekken: één aan een meertje en 200 meter verder één bij een beschutte rotswand.
Okee! Na een kwartiertje in de zon gaan we in de schaduw zitten, wat een hitte! Chris gaat weer eens wandelen. We hebben onze benen met deet ingesmeerd vanwege de vele teken hier in Schotland. Als vele uren later de maan opkomt zien we Venus niet meer en om half twaalf gaan we slapen, echt donker is het nog niet.
We zien een koekoek
26 mei
Het zou vandaag een zonovergoten dag worden en dat klopt! We verschonen ons bed: al weer halverwege onze reis! Dan horen we niet alleen een koekoek, we zien hem ook zitten, bij elk geluidje wipt zijn staartje koddig mee.
We nemen een mooie route naar o.a. Stoer en gaan hiervoor van de toch al erg mooie hoofdroute af. Met dit stille weer zijn de vergezichten, dorpjes, riviertjes, meertjes en zee-armen een genot voor het fototoestel!
We nemen een jonge lifter mee, hij wil Spaans studeren in Glasgow maar moet eerst een jaar werken in de visfarm van zijn vader. In Lochinver eten we elk een pie met toebehoren in een bloedhete bistro, er is geen buitenterras en op deze hittegolf is men niet voorbereid, al staat er een sneu ventilatortje te draaien.
Dan weer verder, via de “mad road”, die niet veel gekker is dan de al gereden route, dan linksaf via een groot meer met hoge bergen: vele campers en een paar tenten hebben hier een plekje bemachtigd, weliswaar pal aan de weg. Wij rijden door naar een fraai gelegen camping (£20 incl. elektr.) bij Ardmair, iets ten noorden van Ullapool.
De wind waait hier gelukkig stevig en we gaan in de schaduw van het busje zitten. Het wandelingetje van vandaag is niet heel ver: het is 27°C in de schaduw!
27 mei
Volgens de weerberichten zou het vandaag nog 5°C warmer worden, maar dat valt mee! We zien de eerste midges van het seizoen, door de hitte komen de eitjes uit?
Spiegelglad!
In Ullapool tanken en er is zelfs een levensmiddelenwinkel open op zondag.
Langs het Loch Broom stoppen vele mensen: de zee-arm ziet er nu uit als een spiegel en dat gebeurt hier vast niet vaak!
We bekijken de Falls of Measach (£2 p.p.), op de zogenaamde suspension-brug en het uitkijkplatform mogen maximaal 6 personen tegelijk, in de hete zon sjokken we weer omhoog, al is het niet ver.
We rijden een mooi weggetje in naar Badrallach en zien meteen al een heerlijke plek voor een lunch, vlakbij is een kerkhof waar Munro blijkt te liggen, het zal wel niet Sir Munro zijn.
Bij Badrallach stopt de weg voor verkeer, er staat zelfs een bordje dat je hier niet in mag met je auto!
Inverewe Gardens (£9,50 p.p.) is een attractie die natuurliefhebbers niet moeten missen als je in de buurt bent, zelfs Ton is enthousiast over de enorme in bloei staande rododendrons!
In ’t naastgelegen restaurant ligt het warme eten te verpieteren in een vitrine, dus we zoeken verderop wel wat. In Gairloch is wel wat open, we parkeren moeizaam in de schaduw bij een gesloten tuincentrum en doen voor de zekerheid een briefje op de auto: “we are in the restaurant”, blijkt het toch gesloten. Ook bij de zee een gesloten restaurant.
Hongerig en jolig
Om 15 uur is eten in dit land lastig: lunchtijd is ongeveer tussen 12 en 14 uur en dan pas vanaf 17 à 18 uur weer. Tegenover een camping vinden we iets wat om 17 uur open gaat, zullen we dan eerst op de camping een koud biertje drinken? De camping is redelijk, de beheerder is vriendelijk en heeft een prachtig Schots accent, en het uitzicht is in verschillende weersomstandigheden mooi vanaf de rand:
Er is echter geen schaduw te bekennen (waar heb je dat voor nodig in Schotland?) Om 17 uur precies staan we hongerig en jolig op de stoep van het restaurant, waar een serveerster net de deur opent. We bestellen de duurste dingen van de kaart en het is toch zalig! We nemen ook nog heerlijke en overdadige toetjes en lopen daarna een stukje om de overmaat aan calorieën te verbranden. Dan het café in om te poolen.
28 mei
Het duurt even voordat we Gairloch verlaten, we hebben weer eens trek in een Schots ontbijt. Koffie moet je trouwens beter niet nemen in dit land, vergeten we steeds. Dan nog even naar een apotheek voor iets tegen jeukende tekenbeten, ik wil steeds van die leuke, gezellige, anti-midge-netjes kopen voor over je hoofd. Maar Ton verzekert me dat hij daar NOOIT mee gaat lopen! Volgende week piept hij waarschijnlijk wel anders… Lees verder op pagina 8.