Home ReisverhalenBalkan, westelijk Albanië 2009 met zes personen

Albanië 2009 met zes personen

door Chris

Er is er één jarig in Dubrovnik

Chris: Het stuk niemandsland is hier vrij lang en we maken de kinderen wijs dat je hier alles mag, we schreeuwen en vloeken, roepen: “piemel”, “kotsende vagina”, “oude, verroeste verrotte piemel” en ” poepsiestront”. Ton rijdt helemaal slingerend over de weg, want je kan hier toch geen boete krijgen. We doen boodschappen in een grote supermarkt en kopen snoeperijtjes en versierselen voor morgen: Luca wordt zeven jaar!
Vanaf grote hoogte zien we Dubrovnik liggen:

We rijden naar camping Solitude waar we het meest achteraffe plekje zoeken. Tegen de bergen dreigende lucht en onweer, dus eerst de tenten opzetten. Als “we” klaar zijn begint net een stevige bui. We staan onder de klep en roepen “praximus, proximus, proestus” en bij elke kreet wordt de regen alweer minder! Na 10 minuten is het droog en schijnt de zon weer.

We gaan met de bus (elke 10 minuten) naar het oude centrum van Dubrovnik en stappen uit bij het begin van de oude stad.

Daar lopen we door oude poorten en belanden in een souvenirstraatje, Bianca is in haar element! We kopen ook een mooie kapiteinspet voor Luca. Op een terrasje strijken we neer en Ton gaat aan de “leffe blond”

Martijn doet de “split” dan maar in Dubrovnik, Split gaan we waarschijnlijk niet meer in.

Dan nog even bij de haven kijken.

Met de benauwde volle bus weer terug naar de camping. Daar braden we worstjes en gehakt op de scuttelbraai en met mayonaise wordt dat een heel gezonde maaltijd!

‘s Avonds lopen we naar het strandje voorbij de camping.

Luca is de kapitein

Als de kinderen slapen versieren we de tent.

5 mei
Luca wordt vandaag 7 jaar! Als hij wakker wordt ziet hij een inktvis op de tent en gaat er pardoes mee in gevecht: “oooh, het zijn ballonnen en slingers, ik ben jarig!” zegt hij heel verbaasd, want we hadden het een beetje stilgehouden. We komen zingend en met confettiplofjes naar zijn tent. Felicitaties en verstopte cadeautjes, want sommigen hebben geen inpakpapier: een diabolo, autootje, stickerboek, vliegtuig wat je in elkaar moet zetten en twee dvd’s voor de terugweg, en de pet natuurlijk!

Luca is meteen de kapitein, de camping is de boot, Martijn is de purser en later de matroos, Bianca is het kamermeisje, Chris wil alleen maar “gast” zijn maar gaat later akkoord met “zwembadbewaker voor één uur per dag”. Ton en Marianne hebben onduidelijke functies (zoals altijd die schorpioentjes)
We eten uiteraard “taart”

We pakken de boel weer in en gaan op weg naar de volgende mooie plekken.

De camping kost ongeveer 50 euro en we krijgen nog een cadeautje voor de jarige, ze hadden ons horen zingen! Bij Trsteno is er file omdat de oude grote boom net gesnoeid wordt!

We rijden langs de mooie Adriatische kust en gaan zwemmen in een klein dorp. Marianne snorkelt hier voor het eerst in haar leven en ze is razend enthousiast!

Dan gaan de kinderen gelukkig even slapen als we naar onze volgende bestemming (Murter) rijden. Lees maar verder op pagina 9.

Dit vind je misschien ook leuk

Schrijf een reactie