Alexander is niet in Skopje
Chris: We zien na de grens Servië / Macedonië meteen een krakkemikkige draaimolen in een vaag dorp.
Eenmaal in Skopje parkeren we de bus in een wijk met flats en halen onze fietsen eraf. We eten soep en clubsandwiches in hotel Karpos en bekijken dan een nieuwe orthodoxe kerk, die van de Heilige Kliment uit Ohrid.
We zijn al gauw op het centrale Macedonië plein, waar een enorm standbeeld staat, genaamd: “krijger op paard”! Het stelt natuurlijk Alexander de Grote voor, maar het standbeeld mag niet zo genoemd worden, omdat Griekenland dat niet wil.
We gaan hier eerst naar het zuiden door een winkelstraat met terrasjes en zien meteen een heel vrolijk standbeeld.
Iets verderop de gedenkplek van de Albanese Agnes Gonxha Bojaxhiu, natuurlijk beter bekend als moeder Teresa, op deze plek werd zij gedoopt in 1910.
Ze stichtte de orde van de Missionarissen van Naastenliefde, een religieuze orde voor zusters in Calcutta. Behalve de Dalai Lama, heeft zij vele beroemdheden ontmoet, de paus, prinses Diane, etc. Zij heeft de eerste 18 jaar van haar leven hier in Skopje gewoond.
En stierf in 1997 in Calcutta. Na haar dood werd zij in 2003 zalig en in 2016 heilig verklaard. Helemaal boven is een mooie bezinningsruimte.
We fietsen verder naar het zuiden naar het oude stationsgebouw, waar de stilstaande klok de tijd aangeeft van de zware aardbeving op 26 juli 1963, er zijn toen ruim 1000 mensen omgekomen.
Prachtige standbeelden
We keren terug naar het centrale Macedonië plein en passeren de 15e eeuwse en 214 meter lange brug over de rivier de Vardar. Aan de overkant ook weer prachtige standbeelden en fonteinen, genaamd “de Moeders van Macedonië”.
Volgens velen betreft het hier Olympia met haar zoon Alexander, het maakt mij niet uit, de standbeelden zijn prachtig! Nog iets verder is de Oriëntaalse bazaar met zijn leuke, smalle winkelstraatjes, tientallen moskeeën en kerken, een hamam en een bierbrouwerij!
Wij hebben echter zin in een koud biertje, het is ondertussen echt heet geworden, en gaan een plekje zoeken. Een simpele gedachte, maar het valt allemaal niet mee. Eerst terug fietsen en de stad uit rijden. In een dorp zoeken we naar een winkeltje met koude biertjes.
Dit doen we kennelijk in een geheel Islamitisch dorp, want nergens is bier te koop. De imam begint demonstratief te zingen, als wij tevergeefs het zoveelste winkeltje in lopen. Dan eerst maar een hapje eten, pizza’s hebben ze hier wel. In een ander dorp wel koude biertjes, maar na anderhalf uur zoeken nog steeds geen geschikte overnachtingsplek.
Terug naar onze trouwplek
We besluiten door te rijden naar een ons bekende overnachtingsplek aan het meer van Mavrovo, waar de zon helaas al lang weg is, als we daar aan komen.
18 april
Al gauw begint de zon te schijnen en kunnen we genieten van het uitzicht over het meer.
We zien zelfs de besneeuwde bergen bij Galičnik te voorschijn komen. Bijna 11 jaar geleden zijn we hier “getrouwd” en het is een prachtige route! Zullen we daar weer heen gaan? Het is helder weer, maar ligt er misschien nog te veel sneeuw?
Iets voorbij deze, door het stuwmeer half opgeslokte kerk, begint de weg naar boven. De nieuwe kerk staat iets hoger te pronken.
Lees verder op pagina 5.