Dolomieten in Italië
Wel handig dat iedereen in deze grensstreek tweetalig is want ons Duits is echt 100 keer beter dan ons Italiaans. Camping Olympia in Dobbiaco/Toblach is groot en behalve een hondendouche (met hondenföhn!) is er zelfs op elk plekje een tv-antenne-verbinding!
’s Avonds eten we ontzettend lekker in het restaurant dat bij de camping hoort. We krijgen alleen een verkeerd gerecht en dat valt de ober pas op als we het al half op hebben (ribeye i.p.v. entrecote, weten wij veel). Hij komt ons vertellen in gebroken Engels dat we de meerprijs zullen moeten betalen. Beetje vreemd. Gewoon een beetje minder fooi dus. Dan de toetjes: een tiramisu en een heel speciaal gerechtje met krokante deegjes met daarin zachte warme chocoladesaus. En dan nog twee limoncello’s! Nog nooit eerder gehad, maar heerlijk spul!
26 april
Ton: We rijden langs een mooi meer met eendjes en we hebben nog veel oud brood.
Op zoek naar de “drie schoorstenen”
We rijden omhoog naar de “drie schoorstenen”, er ligt steeds meer sneeuw op de weg. Dan is wordt het echt te glad en we stoppen bij enkele geparkeerde auto’s om eens rustig van het uitzicht te genieten.
Bij een bevroren meer kopen we een paar warme broodjes.
We rijden nog een stuk en dan is het na 90 km wel weer genoeg voor vandaag, we zien een campinkje.
We lezen buiten in de zon. De wind wordt koud en we lezen binnen verder. Als het donker wordt gaan we slapen, het begint net een beetje te regenen. Rond middernacht worden we wakker van irritante niet regelmatige druppen van de boom waar we onder staan. Ik besluit me aan te kleden en naar de andere kant van het hellend grasveld naar een vlakke plek te rijden. We horen nu alleen zachte druppels en slapen snel weer in.
27 april
Chris: We rijden terug naar het sanitairgebouwtje bij de boom en mogen met een muntje zeven minuten douchen.
Vlakbij de Sloveense grens eten we in een lokale “cantina”: om 13.00 zijn alle tafeltjes bezet. Het menu wordt voor ons in het Duits opgezegd: groentesoep, dan keus uit half haantje, cevapcici of schnitzel en koffie na. Slechts 10 euro p.p. Een oud en beetje slonzig stel zit naast ons, zij neemt een stukje kip in haar servetje mee. We discussiëren over deze vorm van “tafeltje dekje” en weten dat er ook in Nederland sommige ouderen zijn die door geldgebrek slechts 3 a 4 keer per week een warme maaltijd kunnen bestellen…
Na nog enkele witte weggetjes gaan we bij Nova Gorica de Sloveense grens over. Lees verder op pagina 5.