De doorgaande weg naar Sarajevo?
Chris: Bij Konjic kiezen we de route naar het Boračko jezero, door het bos omhoog, over een hoogvlakte en dan zien we het meer in de diepte liggen. Het toeristenseizoen is hier nog niet begonnen, maar we vinden toch een restaurantje dat open is, we eten goed gevulde broodjes op een winderig terras aan het meer.
Volgens onze Bosnische kaart en google earth gaat de weg hier verder langs de prachtige Neretvakloof via Glavatičevo en Kalinovik naar de M18 (Sarajevo – Foča).
We verkennen een wiebelige hangbrug over de Neretva. We proberen een overnachtingsplek te vinden bij wat vervallen huizen aan de rivier, maar dat lukt niet.
Na Glavatičevo blijft de weg heel goed. Er gaat een zijweg naar beneden met 26 haarspelden en een brug over de rivier naar Rajac, met droog weer lijkt dit wel een goed pad. We tappen ergens badwater. In de buurt van Mokro verandert de brede asfaltweg in een stevige steenslagweg naar beneden. We zien een mooi uitzicht vanaf een eventuele overnachtingsplek bij een ander waterkraantje.
Nee, het waait hier en we zitten nog te hoog, het is koud. Dan een afslag: Sarajevo naar links met een asfaltweggetje door een dorpje. Rechtdoor ziet er slecht uit. (achteraf denk ik dat je hier rechtdoor moet voor een kortere route naar Kalinovik) Goed, we kiezen dus links richting Sarajevo. Het asfalt stopt weer en in het volgende dorp nemen we de asfaltweg rechtsaf het dorp in, maar twee boeren zeggen dat de doorgaande weg naar Sarajevo hierboven langs loopt. Onverhard weer dus. En ook blubberig. Bij een heel steile bocht om een rotspunt wil ik eigenlijk terug.
Zo te zien paste dit!
Maar keren is hier ook een probleem, we kunnen onder de overkapping door en verderop lijkt het weer wat beter. We stoppen bij een oude brug met gaten en een beekje. Eerst maar overnachten, morgen zien we wel weer verder. We kunnen nog heel even in de zon zitten. Ik ga verderop kijken of er een zonniger plek is, dat is er niet, maar verderop zijn wel een paar huizen, morgen daar maar even vragen hoe nu verder. We eten brood met worst en zitten alweer in de voorcabine vanwege de kou. Er is hier geen bereik.
We doen een weddenschap: ik denk dat we terug moeten omdat deze weg doodloopt in het dal of anders over een griezelig slecht pad over een hoge pas naar Sarajevo. Ton denkt dat dit gewoon de doorgaande route naar Sarajevo is en dat er over vijf kilometer gewoon weer asfalt komt.
6 mei
We wassen ons in de ijskoude beek en zien de hele tijd dat we hier zijn niemand! Als we om 10.15 vertrekken komen er net twee stoere 4-WD’s langs, voordat we ze kunnen bevragen over de route zijn ze alweer voorbij. Bij de huizen vraag ik twee aardappelschillende oude vrouwen naar de “put” (= de weg) naar Kalinovac. Ze wijzen naar Ljuta aan het eind van de vallei en naar de overkant van de vallei waar de weg door het bos en dus onzichtbaar vanaf hier verder loopt. Ik geef ze een dikke knuffel en Ton heeft ondertussen “roepcontact” met een vriendelijke meneer.
Gaat Ton toch nog winnen?
Voor de zekerheid ga ik hem ook nog even vragen met de kaart in mijn hand. Jazeker het is nog ongeveer 25 kilometer naar Kalinovac. Gaat Ton toch nog winnen? Het pad is soms steil, soms errug blubberig (4×4 is wel aan te bevelen, ook al zien we gewone auto’s bij de sporadische huizen staan), maar schitterend, langs watervallen, valleien, hoogvlaktes en sneeuw aan de kant van de weg.
Het totale ongeasfalteerde stuk is ongeveer 30 kilometer, na 2,5 uur naderen we de bewoonde wereld weer in de buurt van Kalinovac en hebben we geen tegenligger gehad.
Weer lekker op het asfalt kiezen we de weg naar Montenegro, Sarajevo ligt nu in het noorden, dus dat slaan we nu over, maar ooit willen we het tunnelmuseum nog eens bezichtigen en dat lukt inderdaad in 2012. Langs de rivier de Bistrica die zijn eigen tunnels door de kloof vormt komen we in Foča. Over de 20 km lange rode “hoofdweg” naar de grens doen we ongeveer een uur, de weg is bochtig, smal en vol gaten. We rijden nu hoog boven de rivier de Tara en zien plots om een bocht een kudde wilde paarden met twee veulentjes, geweldig!
Lees maar verder op pagina 5.